Zastosowanie

System złączy TW (z niem. tankwagen) znane są również jako złącza cysternowe lub eurozłączami. System ten opiera się o łączenie części w typie MK, którą nakłada się na część typu VK. Aby zamknąć i uszczelnić złącze należy docisnąć obie części do siebie, a uszczelnienie powstaje w wyniku obrotu pierścienia z części MK za pomocą odpowiedniej dźwigni. Zablokowanie tej dźwigni równocześnie blokuje obrót złącza zabezpieczając je przed niekontrolowanym wypięciem czy rozszczelnieniem połączenia. Zaślepienie złącza możliwie jest na dwa sposoby, zarówno za pomocą części w typie VB (zaślepienie części MK) jak i częścią w typie MB (do części VK). Złącza te uszczelnia się uszczelką profilową GSD, natomiast zawory zamykające w typie MB uszczelnia się płaską uszczelką TWF. Do uszczelnienia gwintu stosuje się uszczelki płaskie typ GD. Materiał, z którego wykonane są uszczelki, dobiera się na podstawie odporności chemicznej na transportowane medium.

System złączy TW znajduje zastosowanie w transporcie cieczy, materiałów stałych i gazów (z wyjątkiem gazu płynnego i pary). Złącza te znajdziemy w systemach przeładunkowych w przemyśle chemicznym, petrochemicznym i spożywczym. Dzięki powłokom z PFA, złącza te nadają się do transportu ekstremalnie agresywnych chemikaliów, z którymi nie radzą sobie inne materiały.

Fot. Przykładowy zestaw kompletu części do złącza TW z króćcami do węża

Fot. Przykładowy zestaw części MKV i MKS oraz króciec do węża

Fot. Przykładowe skompletowane złącza TW z króćcami do węża przed zamknięciem złącza

Fot. Przykładowe zamknięte złącze TW z króćcami do węża

Złącza oznaczane jako MK, są złączami żeńskimi, lub gniazdowymi kompletnymi, zawierającymi w sobie zarówno elementy MKV (charakterystyczna "korona") jak i elementy MKH (charakterystyczne zapięcie dźwigniowe). Złącze wyposażone jest w gwint wewnętrzny wg ISO 228 (BSPP), dzięki czemu może być montowane na przewodach i urządzeniach wyposażonych w pasujący gwint zewnętrzny.

Normy:

EN 14420-6 to europejska norma dotycząca złączy wężowych z jednostkami zaciskowymi, które znajdują zastosowanie zwłaszcza w cysternach samochodowych, znane również jako złącza TW. Norma ta została opublikowana w 2013 roku i zastąpiła wcześniejszą niemiecką normę DIN 28450. Złącza TW są powszechnie stosowane do transportu cieczy, materiałów stałych i gazów, z wyjątkiem gazu płynnego i pary.

Właściwości użytych materiałów.

Złącze w systemie "TW" (eurozłącze) typ MK z gwintem wewnętrznym, wykonane ze stali szlachetnej pokryty PFA, z uszczelnieniami z CSM.

Ogólne właściwości materiałów:

Stal Szlachetna to grupa stopów żelaza, potocznie rozumianych również jako stal nierdzewna, odróżniająca się jednak od niej procesem wytapiania wyłącznie metodami charakteryzującymi się wysokim stopniem czystości dodatków. Stal ta charakteryzuje się bardzo dobrą odpornością na czynniki powodujące korozję, takie jak powietrze atmosferyczne, rozcieńczone kwasy, roztwory alkaliczne, słona woda morska czy chemikalia. Podobnie jak w przypadku stali nierdzewnej, podlega ona normalizacji. Najpopularniejsze są Europejska Norma 10088, Amerykańska Norma AISI czy popularna Niemiecka Norma DIN. Więcej o gatunkach i rodzajach stali szlachetnej można przeczytać w artykule >>>

Złącza wykonane z tego materiału znajdują zastosowanie zwłaszcza w ciężkich warunkach pracy, przy agresywnych mediach w przemyśle spożywczym, chemicznym czy farmaceutycznym.

Większa odporność materiału na korozję oznacza dłuższą żywotność przewodu, a co za tym idzie oszczędność ekonomiczną w porównaniu do częstej wymiany złączy o niższej cenie, i niższych parametrach odpornościowych.

Powłoki PFA (perfluoroalkoksy) to rodzaj powłok fluoropolimerowych, które charakteryzują się doskonałymi właściwościami chemicznymi i fizycznymi. Są one kopolimerami PTFE (politetrafluoroetylenu) i poli (eteru perfluorowinylowego). PFA są całkowicie fluorowane, co sprawia, że mają wyjątkową odporność na chemikalia, wysoką temperaturę oraz niski współczynnik tarcia​. Politetrafluoroetylen czyli PTFE to polimer fluorowy, który otrzymuje się poprzez polimeryzację tetrafluoroetylenu. Materiał powszechnie znany pod nazwą handlową teflon, ale również polyflon czy tarflen. Jest termoplastem o wysokiej sprawności i właściwościach semikrystalicznych. Materiał ten uważa się, za jeden z najbardziej stabilnych termicznie, wyróżnia się bardzo dużą odpornością na działanie niemal każdego znanego pierwiastka, związku chemicznego czy rozpuszczalnika. Stosowany jest między innymi do wyrobu aparatury chemicznej, do budowy maszyn, w kriotechnice, technice filtracyjnej, medycznej czy w przemyśle spożywczym.

FKM, znany pod handlową nazwą "Viton" to fluoroelastomer, który posiada dobrą odporność na wiele olejów, paliw, rozpuszczalników, kwasów i inne agresywne media. Należy również podkreślić jego bardzo dobrą odporność na warunki atmosferyczne czy niepalność. Kauczuk ten jest kopolimerem monomerów zawierających fluor, w tym głównie fluorek winilidenu i sześciofluoropropylenu lub fluorku winilidenu i trójchloroetylenu. Jego nazwa jest zastrzeżona przez firmę DuPont. Kauczuk fluorowy nie jest odporny na stężone kwasy organiczne, ketony, estry i etery małocząsteczkowe (np. octan etylu, doksan), stężone roztwory ługu sodowego i kwasów oraz gorącą wodę i parę wodną. Uszczelki na bazie Vitonu wyróżniają się stabilnością wymiarów oraz wykazują się właściwościami samosmarującymi. Kauczuk fluorowy może pracować w temperaturach pomiędzy –15 °C do +200 °C).