Zastosowanie

System złączy TW (z niem. tankwagen) znane są również jako złącza cysternowe lub eurozłączami. System ten opiera się o łączenie części w typie MK, którą nakłada się na część typu VK. Aby zamknąć i uszczelnić złącze należy docisnąć obie części do siebie, a uszczelnienie powstaje w wyniku obrotu pierścienia z części MK za pomocą odpowiedniej dźwigni. Zablokowanie tej dźwigni równocześnie blokuje obrót złącza zabezpieczając je przed niekontrolowanym wypięciem czy rozszczelnieniem połączenia. Zaślepienie złącza możliwie jest na dwa sposoby, zarówno za pomocą części w typie VB (zaślepienie części MK) jak i częścią w typie MB (do części VK). Złącza te uszczelnia się uszczelką profilową GSD, natomiast zawory zamykające w typie MB uszczelnia się płaską uszczelką TWF. Do uszczelnienia gwintu stosuje się uszczelki płaskie typ GD. Materiał, z którego wykonane są uszczelki, dobiera się na podstawie odporności chemicznej na transportowane medium.

Złącza oznaczane jako MK, są złączami żeńskimi, lub gniazdowymi kompletnymi, zawierającymi w sobie zarówno elementy MKV (charakterystyczna "korona") jak i elementy MKH (charakterystyczne zapięcie dźwigniowe). Złącze wyposażone jest w gwint wewnętrzny wg ISO 228 (BSPP), dzięki czemu może być montowane na przewodach i urządzeniach wyposażonych w pasujący gwint zewnętrzny.

System złączy TW znajduje zastosowanie w transporcie cieczy, materiałów stałych i gazów (z wyjątkiem gazu płynnego i pary). Złącza te znajdziemy w systemach przeładunkowych w przemyśle petrochemicznym i spożywczym w rolnictwie i budownictwie.

Fot. Przykładowy zestaw kompletu części do złącza TW z króćcami do węża

Fot. Przykładowy zestaw części MKV i MKH oraz króciec do węża

Fot. Przykładowe skompletowane złącza TW z króćcami do węża przed zamknięciem złącza

Fot. Przykładowe zamknięte złącze TW z króćcami do węża

Normy:

EN 14420-6 to europejska norma dotycząca złączy wężowych z jednostkami zaciskowymi, które znajdują zastosowanie zwłaszcza w cysternach samochodowych, znane również jako złącza TW. Norma ta została opublikowana w 2013 roku i zastąpiła wcześniejszą niemiecką normę DIN 28450. Złącza TW są powszechnie stosowane do transportu cieczy, materiałów stałych i gazów, z wyjątkiem gazu płynnego i pary.

Właściwości użytych materiałów

Złącze w systemie "TW" (eurozłącze) typ MK z gwintem wewnętrznym, wykonane z mosiądzu, z uszczelnieniami z NBR i PU.

Ogólne właściwości materiałów:

Mosiądz jest jednym z najczęściej stosowanych w przemyśle stopów metali. Składa się przede wszystkim z miedzi i do 40% cynku, Dodatkowo w skład stopu wchodzą domieszki metali takich jak cyna, mangan, żelazo, aluminium, chrom czy krzem, których obecność procentowa decyduje o właściwościach stopu. Dzięki jego właściwościom fizycznym, stop ten jest jednocześnie stosunkowo wytrzymały i twardy, a jednocześnie dzięki właściwościom zawartego cynku, doskonale nadaje się do wykonywania precyzyjnych odlewów. Powoduje to iż, materiał ten często jest wykorzystywany do produkcji śrub, nakrętek, kształtek, gwintów i właśnie złączy i armatury do węży przesyłowych.

Złącza wykonane z tego materiału znajdują zastosowanie zwłaszcza przy przesyle niskociśnieniowym w niskich temperaturach. Najczęściej stosowany do wody i nieagresywnych mediów w ogrodnictwie, w rolnictwie i przy lekkich zastosowaniach przemysłowych, zwłaszcza związanych z utrzymaniem czystości. Mosiądz może być również wykorzystywany w instalacjach do przesyłu nieagresywnych mediów gazowych.

Poliuretan (PU, PUR, kauczuk poliuretanowy), to rodzina tworzyw sztucznych, które zdobywają coraz większą popularność ze względu na szerokie możliwości zastosowania i właściwości fizyko-chemiczne w produkcji coraz większej ilości urządzeń i narzędzi, zarówno w ciężkich zastosowaniach przemysłowych jak i w życiu codziennym. Uszczelki wykonane z tego materiału charakteryzują się m. in.: giętkością, sprężystością i elastycznością w dużym zakresie temperaturowym, dużą odpornością na ścieranie, odpornością na pękanie i rozrywanie, odporność na zmienne obciążenia (dynamiczne - wstrząsy. drgania, uderzenia), dobrą odpornością na warunki atmosferyczne. Materiał charakteryzuje się również odpornością na wiele substancji chemicznych, w tym: na oleje, tłuszcze i wiele rozpuszczalników.

NBR zwany potocznie gumą olejoodporną jest kopolimerem butadienu i akrylonitrylu, procentowy skład tych związków decyduje o jej odporności na oleje i niską temperaturę. Może pracować od -20°C do +70°C dla gorącej wody, czy nawet +164°C dla pary wodnej. Guma ta wykazuje odporność na oleje silnikowe, opałowe, transformatorowe, smary, płyny hydrauliczne, węglowodory alifatyczne, propan, butan, benzynę, alkohole, wodne roztwory soli, rozcieńczone kwasy i zasady w niewysokich temperaturach. Świetnie pracuje w ścisku, przy dużych ciśnieniach. Guma ta wykazuje niską odporność na oleje i smary silikonowe, płyny hamulcowe na bazie glikolu, ciecze hydrauliczne typu HFD, stężone kwasy i ługi, węglowodory aromatyczne i chlorowane (np. benzen, tri), estry.