Zastosowanie

System „Kamlok”/”Camlock” to jeden z najbardziej znanych i rozpowszechnionych systemów złączy przemysłowych. Złącza te wykonane są wg amerykańskiej normy wojskowej A-A 59326. Jest to system złączy asymetrycznych, gdzie wtyki i gniazda (części męskie i żeńskie) są zapinane za pomocą dwóch zapięć, blokad krzywkowych. Ich zastosowanie, często jest uzależnione od rodzaju materiału z którego są wykonane. Systemu nie poleca się do przesyłu gazów i sprężonego powietrza, ze względu na łatwość rozpięcia w trakcie pracy, co może skutkować niebezpiecznym otwarciem przewodu pod ciśnieniem.

Złącza ze stali szlachetnej są stosowane jako złącza przeładunkowe w trudnych przemysłowych warunkach pracy m. in. w przemyśle petrochemicznym, chemicznym, kosmetycznym czy spożywczym. Można nimi transportować agresywne chemicznie płyny i substancje takie jak produkty spożywcze, farmaceutyczne, paliwa, barwniki, kleje, farby, kosmetyki itd.. Odporność złącza uzależniona jest od odporności chemicznej zastosowanej uszczelki.

Złącza w typie D, z gwintem wewnętrznym, służą do montażu na zbiornikach, urządzeniach i elementach instalacji przesyłowej wyposażonych w przyłącza gwintowane. 

Uwaga! Pomimo podobnej budowy, złącza w tym systemie nie nadają się od przesyłu tynku, zapraw i betonu, które stanowią osobną klasę złączy i nie są kompatybilne z systemem „Kamlok”

Normy:

Europejska norma EN 14420-7 została zatwierdzona przez CEN we wrześniu 2004 r. Stosuje się ją do szybkozłączy KAMLOK/CAMLOCK wyprodukowanych zgodnie z amerykańską normą wojskową MIL-C-27487, ale nie dotyczy ona strony przyłącza węża (króćca / gwintu), tylko roboczej części złączki (czyli gniazda w części żeńskiej lub wtyku w części męskiej). Złącza zgodne z EN 14420-7 są wymienne z połączeniami wyprodukowanymi zgodnie z oryginalnym standardem MIL-C-27487, ale różnią się pod względem konstrukcji końcówki do węża (gładki króciec, w złączu typ C i typ E), gwintu i numeru części. Do części z gwintem wewnętrznym (typ A i Typ D) dodano płaskie uszczelnienie gwintu. 

Właściwości użytych materiałów.

Złącze "Kamlok" żeńskie typ D z gwintem wewnętrznym wykonane ze stali szlachetnej, z uszczelką z NBR i PTFE.

Ogólne właściwości materiałów:

Stal Szlachetna to grupa stopów żelaza, potocznie rozumianych również jako stal nierdzewna, odróżniająca się jednak od niej procesem wytapiania wyłącznie metodami charakteryzującymi się wysokim stopniem czystości dodatków. Stal ta charakteryzuje się bardzo dobrą odpornością na czynniki powodujące korozję, takie jak powietrze atmosferyczne, rozcieńczone kwasy, roztwory alkaliczne, słona woda morska czy chemikalia. Podobnie jak w przypadku stali nierdzewnej, podlega ona normalizacji. Najpopularniejsze są Europejska Norma 10088, Amerykańska Norma AISI czy popularna Niemiecka Norma DIN. Więcej o gatunkach i rodzajach stali szlachetnej można przeczytać w artykule >>>

Złącza wykonane z tego materiału znajdują zastosowanie zwłaszcza w ciężkich warunkach pracy, przy agresywnych mediach w przemyśle spożywczym, chemicznym czy farmaceutycznym.

Większa odporność materiału na korozję oznacza dłuższą żywotność przewodu, a co za tym idzie oszczędność ekonomiczną w porównaniu do częstej wymiany złączy o niższej cenie, i niższych parametrach odpornościowych.

Uszczelka wykonana z kauczuku NBR, zwanego potocznie gumą olejoodporną jest kopolimerem butadienu i akrylonitrylu, procentowy skład tych związków decyduje o jej odporności na oleje i niską temperaturę. Może pracować od -20°C do +70°C dla gorącej wody, czy nawet +164°C dla pary wodnej. Guma ta wykazuje odporność na oleje silnikowe, opałowe, transformatorowe, smary, płyny hydrauliczne, węglowodory alifatyczne, propan, butan, benzynę, alkohole, wodne roztwory soli, rozcieńczone kwasy i zasady w niewysokich temperaturach. Świetnie pracuje w ścisku, przy dużych ciśnieniach. Guma ta wykazuje niską odporność na oleje i smary silikonowe, płyny hamulcowe na bazie glikolu, ciecze hydrauliczne typu HFD, stężone kwasy i ługi, węglowodory aromatyczne i chlorowane (np. benzen, tri), estry.

Politetrafluoroetylen, znany szerzej jako PTFE, jest fluorowym polimerem uzyskiwanym przez polimeryzację tetrafluoroetylenu. Ten materiał, często określany handlowymi nazwami takimi jak teflon, polyflon, czy tarflen, jest termoplastyczny, charakteryzujący się wysoką wydajnością i semikrystalicznymi właściwościami. PTFE jest rozpoznawany jako jedna z najbardziej termicznie stabilnych substancji, odznaczająca się niezwykłą odpornością na prawie wszystkie rodzaje pierwiastków, związków chemicznych i rozpuszczalników. Znajduje zastosowanie w różnorodnych dziedzinach, w tym w produkcji sprzętu chemicznego, budowie maszyn, kriotechnologii, technologii filtracji, medycynie oraz przemyśle spożywczym.