Właściwości użytych materiałów i zastosowanie.

Zapinka do żeńskich szybkozłączy (hebel) Kamlok wykonana ze stali szlachetnej (AISI 316).

Ogólne właściwości materiałów:

Stal nierdzewna (stal szlachetna) to grupa stopów żelaza o specjalnych właściwościach fizykochemicznych, w tym przede wszystkim stopy odporne na korozję ze strony takich czynników jak powietrze atmosferyczne, rozcieńczone kwasy czy roztwory alkaliczne. Stal nierdzewna zawiera żelazo, chrom, mangan, krzem i węgiel, a w wielu przypadkach znaczne ilości niklu i molibdenu. Właściwość nierdzewności uzyskuje się przez stosowanie odpowiednich dodatków stopowych, ilość i rodzaj tych dodatków jest określona przepisami i normami. Najpopularniejsze są Europejska Norma 10088, Amerykańska Norma AISI czy popularna Niemiecka Norma DIN. Pierwiastki te reagują z tlenem z wody i powietrza, tworząc bardzo cienką, stabilną powłokę składającą się z takich produktów korozji jak tlenki metali i wodorotlenki. W tworzeniu tej powłoki produktów korozji dominującą rolę odgrywa chrom, reagując z tlenem. Wyższa zawartość chromu w stali daje lepszą odporność na korozję. Odbywa się to skokowo, gdyż odporność na korozję całości stopu zaczyna się od wartości co najmniej 13 % tego metalu. Odporność ta ulega dalszemu podwyższeniu po dodaniu molibdenu. Dodatek niklu ma na celu uzyskanie struktury austenitycznej stali, co ułatwia jej obróbkę plastyczną na zimno i spawanie. Nikiel podwyższa odporność stopu na korozję w warunkach kontaktu z kwasami solnym i siarkowym czy wodą morską.

Stal nierdzewna 1.4401 (AISI 316) to austenityczna stal chromowo-niklowo-molibdenowa. Ze względu na dodatek molibdenu odporność na korozję w jej przypadku jest znacznie lepsza, w porównaniu z wieloma innymi stalami austenitycznymi. Posiada dobrą wytrzymałość na działanie kwasy nie ulegające utlenianiu oraz środki zawierające jony chloru. Szeroko wykorzystywana w przemyśle chemicznym, spożywczym, naftowym i petrochemicznym, czy przy budowie maszyn, elementach dekoracyjnych i wyposażeniu kuchni. W skład stopu poza żelazo wchodzą od 16,5 do 18,5% chromu, od 10 do 13% niklu, od 2 do 2,5% Molibdenu, do 2% manganu, do 1% krzemu i śladowe ilości siarki, fosforu, azotu czy węgla.

Zastosowanie

System „Kamlok”/”Camlock” to jeden z najbardziej znanych i rozpowszechnionych systemów złączy przemysłowych. Europejska norma EN 14420-7 została zatwierdzona przez CEN we wrześniu 2004 r. Stosuje się ją do szybkozłączy KAMLOK/CAMLOCK wyprodukowanych zgodnie z amerykańską normą wojskową MIL-C-27487, ale nie dotyczy ona strony przyłącza węża (króćca / tulei), tylko roboczej części złączki (czyli gniazda w części żeńskiej lub wtyku w części męskiej). Złącza zgodne z EN 14420-7 są wymienne z połączeniami wyprodukowanymi zgodnie z oryginalnym standardem MIL-C-27487, ale różnią się pod względem konstrukcji końcówki do węża (gładki króciec, bez karbów, w złączu typ C i typ E), gwintu i numeru części. Do części z gwintem wewnętrznym dodano płaskie uszczelnienie gwintu.

Dzięki zastosowaniu wytrzymałej i odpornej na wiele czynników stali szlachetnej, elementy są polecane do pracy w trudnych warunkach o dużym obciążeniu (częste spinanie i rozpinanie), oraz w warunkach narażenia na agresywne substancje i warunki atmosferyczne.

Uwaga! Pomimo podobnej budowy, złącza w tym systemie nie nadają się od przesyłu tynku, zapraw i betonu, które stanowią osobną klasę złączy i nie są kompatybilne z systemem „Kamlok”