Zastosowanie

System "Storz" to system złączy, który został wymyślony przez Carla Augusta Guido Storza w 1882 roku i opatentowany w 1893 roku. W Polsce jest on powszechnie znany jako złącza strażackie lub hydrantowe. Charakteryzuje się on unikalną, symetryczną konstrukcją, która eliminuje potrzebę posiadania oddzielnych części męskich i żeńskich. Rozmiar złącza definiuje się głównie przez rozstaw zaczepów, a do ich zamykania stosuje się klucze hakowe dostępne w różnych rozmiarach. Aby połączyć dwa elementy, wystarczy obrót o ćwierć obrotu (90 stopni), co gwarantuje mocne i bezpieczne połączenie.

System zyskał popularność jako doskonała alternatywa dla tradycyjnych połączeń gwintowanych, oferując szybkie i szczelne łączenie, co jest niezwykle przydatne w pożarnictwie oraz różnych dziedzinach przemysłu. Złącza te są przystosowane do pracy zarówno z ciśnieniem, jak i podciśnieniem, do wartości do 16 bar. Umożliwiają one przesyłanie różnorodnych mediów, zarówno płynnych, jak i sypkich, znajdując zastosowanie w cysternach do transportu substancji takich jak ciecze ropopochodne, kwasy, woda, fekalia, chemikalia czy materiały cierne. Są one także używane w rolnictwie, ogrodnictwie, przemyśle chemicznym, spożywczym, farmaceutyce, w stoczniach, w portach, stacjach przeładunkowych, a także w systemach transportu pneumatycznego.

Obejmy skorupowe, to specjalne obejmy do gładkich króćców do węży, które zbudowane są zazwyczaj z dwóch symetrycznych części, które skręca się ze sobą za pomocą najczęściej czterech śrub. Obejmy te posiadają specjalny zaczep, który zachodzi na dostosowany kołnierz znajdujący się na gładkim króćcu do węża. Dotyczy to zwłaszcza obejm zgodnych z normą EN 14420, dedykowanych do króćców w złączach przemysłowych zgodnych z tą normą. Obejmy te po pierwszym uzbrojeniu węża, należy powtórnie dokręcić, po okresie, w którym materiał z którego wykonany jest wąż „ułoży” się w przestrzeni pomiędzy obejmą a króćcem. Dopiero po takim powtórnym dokręceniu śrub, uzbrojony przewód jest zdatny do pracy. Obejmy takie można montować wielokrotnie przy przezbrajaniu węży, jednak śruby w nich użyte, są jednorazowe.

Normy

Produkt zgodny ze standardami dotyczącymi złączy STORZ DIN 14333, pracujących z ciśnieniem 16 bar, zarówno tłocznych jak i ssąco tłocznych. Standard ten zastąpił dotychczas stosowane standardy dotyczące złączy w rozmiarach D (DIN 14301), C (14302), B (14303) oraz standardy dotyczące złączy do stosowania w pożarnictwie np. DIN 14332, które obowiązywały od połowy lat osiemdziesiątych. DIN 14333 obowiązujący od sierpnia 2023 roku, określa parametry techniczne, wymiary i materiały złączy normalizując je tak, abyśmy zawsze mieli pewność, że zastosowane złącza będą do siebie pasować.

Właściwości użytych materiałów

Złącze "Storz" (Strażackie) z gładkim króćcem do węży pod obejmę skrupową wykonany z aluminium kutego, uszczelką z NBR.

Ogólne właściwości materiałów:

Stopy aluminium, poza glinem zawierają cynk, miedź, krzem, mangan i wiele innych metali. Charakteryzują się dużą wytrzymałością i twardością, oraz niską wagą. Dzięki odporności na korozję i małą gęstość, używa się tego materiału do wyrobu złączy niskociśnieniowych wszędzie tam, gdzie istotna jest niska waga produktu, czyli np. w systemach hydraulicznych, w przemyśle samochodowym, lotniczym, w automatyce i cybernetyce. Dzięki zastosowaniu techniki zwanej anodowaniem, zwiększa się odporność stopu na zużycie, czy przetarcie. Stopy te charakteryzują się również dobrą odpornością chemiczną na przesyłane media, dzięki czemu często polecane są w połączeniu z przewodami z tworzyw sztucznych.

Zaleca się stosowanie złączy z aluminium kutego. Złącza strażackie z takiego materiału wykazują większą odporność na uderzenia, a zaczepy są bardziej odporne na zrywanie, pozwalają na mocniejsze zaciśnięcie złącza czego efektem jest pewniejsze połączenie. Większa odporność mechaniczna materiału oznacza dłuższą żywotność przewodu, a co za tym idzie oszczędność ekonomiczną w porównaniu do częstej wymiany złączy o niższej cenie, i niższych parametrach odpornościowych.

NBR zwany potocznie gumą olejoodporną jest kopolimerem butadienu i akrylonitrylu, procentowy skład tych związków decyduje o jej odporności na oleje i niską temperaturę. Może pracować od -20°C do +70°C dla gorącej wody, czy nawet +164°C dla pary wodnej. Guma ta wykazuje odporność na oleje silnikowe, opałowe, transformatorowe, smary, płyny hydrauliczne, węglowodory alifatyczne, propan, butan, benzynę, alkohole, wodne roztwory soli, rozcieńczone kwasy i zasady w niewysokich temperaturach. Świetnie pracuje w ścisku, przy dużych ciśnieniach. Guma ta wykazuje niską odporność na oleje i smary silikonowe, płyny hamulcowe na bazie glikolu, ciecze hydrauliczne typu HFD, stężone kwasy i ługi, węglowodory aromatyczne i chlorowane (np. benzen, tri), estry.